“ Ik doe dit omdat het goed voelt ”

30Mei21

Ook in Stokhasselt hebben bewoners burgerkracht. Ze begrijpen dat ze in de participatiesamenleving verder komen door voor elkaar klaar te staan.

Hatice Isiksoy kon niet kiezen in haar jonge jaren, dat werd voor haar gedaan. Haar kinderen hebben wel die vrijheid. Dat vindt ze belangrijk. “Al ondervind ik daar nu ook verdriet van. Mijn oudste dochter is fiscaal jurist. Ze vertrok naar Turkije. Het lukte niet hier een baan te vinden. Ze is daar heel zelfstandig. Zij komt er wel, dat weet ik zeker. Maar ik mis haar, heb heimwee naar haar én naar Turkije.”
Hatice Isiksoy is 44 jaar. Geboren in Turkije, kwam ze op haar tiende naar Nederland. Ze woonde eerst in Rijen, daarna werd het Tilburg Noord. Ze trouwde en kreeg vier dochters. Een warm, rustig en stabiel gezin. Ondanks dat Hatice al moeder was en haar man een vaste baan had, ging zij toch studeren: “Ik volgde Sociaal Pedagogisch Werk Niveau 4. De mensen in mijn omgeving begrepen het niet echt. Maar weet je, ik wil ook een ander voorbeeld voor mijn kinderen zijn. Laten zien dat je er met een opleiding komt. Zelfstandig zijn. Dan kun je nog meer voor mensen betekenen.”
Hatice werkte voor Kinderstad, het Centrum voor Buitenlandse Vrouwen, de SOPKT, de Twern, “Waar heb ik niet gewerkt? Ik werkte overal waar opvang voor kinderen was”, lacht Hatice. “Heel veel mama’s met kinderen kennen mij.” Ze begon als vrijwilliger en na haar studie volgden de betaalde banen. Kinderstad, haar laatste werkgever, is wegens de crisis in de kinderopvang verleden tijd. “Nu werk ik vrijwillig, soms tegen een kleine vergoeding. Ik geef handwerklessen in de Dirigent, workshops breien, haken, wat vrouwen willen maken. Ik ken nog technieken uit mijn jeugd, heb me gespecialiseerd. Babykleertjes, slofjes, alles voor de kinderen. Vrouwen van allerlei culturen volgen mijn lessen. Wie de kinderen naar school brengt, mag in mijn handwerkklas. Ik geef ook les aan kinderen van groep 6, 7 en 8 in de Dirigent en bij de Lochtenbergh.”
Ze solliciteert nog steeds. “Ik wil ook met ouderen werken, de verzorging past bij mij.” Ze wil ook verpleegkundige worden, vertelt ze weifelend, maar haar gezondheid begon te haperen. “Ik heb me altijd weggecijferd. Als vraagbaak, steun en toeverlaat. De mensen vertrouwen me, vragen me om mee te gaan naar hulpverleners, leraren, artsen. Ik doe dat omdat het goed voelt. Dat is mijn cultuur. Ik spreek goed Nederlands en weet overal de weg. Soms heb ik geen zin om voor mezelf iets te doen. Zoals zelf naar de dokter gaan. Dat doe ik al voor anderen. Anderen zien rust in mijn gezin en in mijn leven. Maar ik ben de drukste thuis, altijd aan het regelen.”
De komende tijd moet Hatice meer zorg aan zichzelf besteden. “Mijn man ondersteunt mij, wij helpen elkaar, ook al werkt hij in drie ploegen. Ik heb een droom. Ik kan zelf een kinderdagverblijf beginnen. Wie weet doen we dat in Turkije. Eerst gezond worden, en dan verder kijken of dat iets voor ons kan zijn.”