“Mama, onze koningin praat ook spaans”

Iskenia11500

Ook in Stokhasselt hebben bewoners burgerkracht. En begrijpen ze dat ze in de participatiesamenleving verder komen door voor elkaar klaar te staan.

Een serie portretten van kleurrijke bewoners, van betekenis voor hun eigen cultuur en die van hun buurman.

Iskenia Rodrigues Capelo komt uit Venezuela. Sinds drie jaar woont ze in Tilburg, Stokhasselt. Goedlachs, gezellig en charmant, dat is ze. En de lach, die zoekt ze ook in haar dagelijkse leven.
“Gezellig bij elkaar komen, met de buren, lekker lachen, gewoon genieten. Dat ben ik”, zegt ze. Iskenia is 36 jaar. Ze kwam drie jaar geleden met haar man en kinderen naar Nederland, na een aantal jaren op Aruba te hebben gewoond. “Ik ben 13 jaar getrouwd, mijn man is Arubaan. Venezuela ligt heel dicht bij Aruba. Aruba was lekker warm, wel heel klein. We kregen onze zoon, Steve. Maar hij had gezondheidsproblemen, het ging niet over. In Nederland zou betere zorg voor hem zijn, zeiden familieleden van mijn man die hier wonen. Daarom zijn we verhuisd.”
Sinterklaas
Hun zoon is nu 12 jaar en zit op speciaal onderwijs in de Reeshof. Dochter Sofia is 6 jaar. “Het gaat veel beter met Steve en Sofia heeft ook haar draai gevonden. In het begin was ik bang, ik kende de taal helemaal niet. Er wonen heel weinig Spaanstaligen in Tilburg. Mijn man kan wel Nederlands. Hij werkt. Aruba is een andere cultuur, maar veel dingen kende ik al, zoals Sinterklaas, Koningsdag. Nu ben ik niet meer bang. Mijn dochter is heel trots dat de koningin van Nederland ook Spaans spreekt. Ik heb een inburgeringscursus gevolgd. Dat was goed, maar het was in de stad en met die mensen had ik niet zoveel. Nu volg ik nog taalles in de Ypelaer, en leer over het onderwijs in Nederland in de ouderkamer van de Dirigent. Met deze mensen heb ik veel meer. Ze wonen in mijn wijk, we zijn als buren van elkaar.”
In de moestuin
Iskenia brengt haar dochter naar school en gaat dan zelf aan de slag in de buurt. “Ik ben vrijwilliger in de peuterspeelzaal, ik bezoek de ouderkamer, volg naailes en de taalcursus. Ik heb zulke goede buren, Sabine en Jolanda. We hebben samen een moestuin in de Hof van Puccini. Vorig jaar heb ik al aardbeien, lente-ui en radijsjes geoogst. Het is goed hier. Lekker samen barbecueën, gewoon gezellig, daar hou ik van. Ik hoef de wijk niet uit, alleen voor Steve. Ik vind het jammer dat ik niet actief kan zijn op de school van onze zoon, omdat het in de Reeshof is. Dat mis ik heel erg, want we zijn voor hem naar Nederland gekomen. Hij wordt altijd met de bus gehaald.”
“Hier in Noord is alles voor de kinderen en voor ons. De scholen zijn heel goed, na school zijn er veel activiteiten. Als ik ooit ga verhuizen, dan wel hier in Noord. Het is veel gezelliger, mensen doen veel meer samen, dan in de stad. Daar is het meer ieder voor zich. Ook de vrouwen zijn heel gezellig onder elkaar. Ik zit vaak in de ouderkamer omdat ik daar veel kan leren. Ik kan daar ook de anderen weer dingen aanleren. Eerst was ik wat bang, al die veel vreemde culturen onder elkaar. Ik ben katholiek, veel mannen en vrouwen zijn moslim. Maar nu kennen we elkaar en weet ik dat we dezelfde dingen delen.”

Fotobijschrift: Iskenia uit Stokhasselt, tweede van rechts, met haar buurvrouwen Sabine en Jolanda waarmee ze een moestuin heeft in de Hof van Puccini.