‘Ik weet niet beter dan dat het leven multicultureel is’

Ook in Stokhasselt hebben bewoners burgerkracht. En begrijpen ze dat ze in de participatiesamenleving verder komen door voor elkaar klaar te staan.
 

Een serie portretten van kleurrijke bewoners, van betekenis voor hun eigen cultuur en die van hun buren.

25 jaar geleden meldden Sadie Asanova en Ahmet Asanov zich met hun baby Stephanie bij een asielzoekerscentrum in Rijsbergen. In Kroatië was de oorlog uitgebroken, hun huis en winkel waren vernield en Ahmet kreeg een oproep voor het leger. De angst zat er bij Ahmet, een geboren Kroaat en bij Sadie, geboren in Macedonië, flink in. Ze vertrokken, om hun prille gezin in veiligheid te brengen.
“Ik wist dat Nederland tolerant was, met veel culturen. Daar wilde ik naar toe”, vertelt Sadie. Na het verkrijgen van de verblijfsvergunning kregen ze een flat toegewezen aan de Rubinsteinstraat in Tilburg Noord. Dochter Schanel, nu 22 jaar geleden, werd geboren. Inmiddels zijn ze geïntegreerd. “Ik mis mijn familie wel, maar we zouden niet meer terug willen. Ik was ook pas 24 jaar toen ik hier kwam! We wonen fijn in de Mahlerstraat, en mijn man en ik hebben een carrière in de ICT.”
Toen Sadie hier kwam wonen was de wijk al heel multicultureel. “We waren aardig voor iedereen. Je leeft samen dus je doet voor elkaar wat je kunt doen. Toen we er 8 jaar woonden kregen we een taart van de flatcommissie, omdat we zulke fijne buren waren. Dat vond ik echt een verrassing, maar wat ik deed vond ik normaal, zorgen voor anderen. Ook op de basisschool van de kinderen was ik vaak bezig. Oppassen, koken voor feestjes, meedoen met de activiteiten.” Nu haar kinderen volwassen zijn, participeert Sadie in het buurtpreventieteam en werkt ze mee aan veiligheidsprojecten. Ook dochter Schanel is zo. Als ze iemand kan helpen dan doet ze dat, zegt ze. “Ik heb dat van thuis meegekregen. Toen ik voor het eerst mijn familie in Macedonië bezocht, zag ik dat ze allemaal zo waren.”
Schanel Asanov zit nu in het 3e leerjaar Culturele en Maatschappelijke Vorming bij Avans Hogeschool. Ze merkt dat er heel veel vooroordelen zijn over haar wijk. “Toen ik voor het eerst met die vooroordelen in aanraking kwam, was ik best wel geschokt. Op mijn school lieten ze foto’s zien van probleemwijken met hangjongeren en zo. Ik herkende ineens mijn eigen wijk! In mijn beleving woon ik niet in een probleemwijk. Dat het multiculturele een probleem is, ook dat herken ik niet. Op mijn basisschool, de (voormalige) Julianaschool en daarna het Cobbenhagenlyceum, ging dat altijd heel goed. Ik weet niet beter dan dat het leven multicultureel is. Het is juist leuk dat er diversiteit is. Als alles hetzelfde zou zijn, is het maar saai.”
Schanel liep het afgelopen jaar stage op de Weekendschool. “Dat is een zondagsschool, die kinderen uit sociaaleconomisch zwakkere wijken zoals West en Noord kennis laat maken met allerlei beroepen in de maatschappij. Want als je als ouder uit een vreemde cultuur komt, dan kun je de nieuwe cultuur nog niet overbrengen op je kind. De kinderen van de weekendschool komen echt overal vandaan. Ze hebben verschillende karakters, leren op verschillende niveaus. Ik begeleidde drie leerjaren. Iedere zondagochtend werden de kinderen met de bus opgehaald bij bepaalde bushaltes in hun wijk. Ik stond daar ook altijd tussen, want ik ging ook met dezelfde bus. Na afloop werden we weer teruggebracht. Samen met de kinderen uit mijn wijk stapte ik uit, en liep ieder weer naar zijn eigen huis!”