‘’ WIESJE ‘’

‘’ WIESJE ‘’

De maandelijkse column van Tami.

Wiesje kende ik in mijn jeugd in Suriname, ze woonde in de jaren zestig naast ons. Ze was toen al twintig jaar ouder dan ik, al werd ze door haar familie soms aangeduid als ‘dat kind’. Wiesje had een geestelijke achterstand en in Suriname had je daar toen nauwelijks voorzieningen voor.

Je merkte niet veel aan haar, ze stotterde soms en had een beperkte woordenschat. Haar figuur was mollig, ze ging eenvoudig gekleed en droeg haar krullen in een simpele staart.
Maar Wiesje was werkzaam en goedgehumeurd, ze deed haar aandeel in het huishouden van haar oudere zus, bij wie zij inwoonde. Haar wereld was niet al te complex, ze deed haar taken in huis, volgde het stadse straatleven met aandacht en ging met haar Hindoestaanse familie mee naar feestjes, die toen nog een gebeuren waren voor alle leeftijden. Er waren geen aparte kinder- of tienerfeestjes, iedereen, de hele buurt kwam als er iets gevierd werd.

 

Wiesje werd ouder en haar zus die weduwe was geworden, kreeg het financieel moeilijker. Gelukkig kwam er een baan vrij, namelijk inwonend verzorgster bij mijn oma. Traditioneel werden arme, werkeloze nichtjes ingezet om rijkere, hulpbehoevende familieleden te helpen. Maar Oma was zo kritisch op de jonge meiden, dat niemand het lang bij haar uithield.
Zo niet Wiesje. Ze kamde Oma’s lange, grijze haar, bemoederde haar liefdevol en trok zich niets aan van Oma’s gemopper. Wiesje, jarenlang enkel ingezet voor huishoudelijk werk, bleek over een grote voorraad liefde te beschikken.
De medische hulp kwam van een verpleegster, maar als gezelschap en hulp voor Oma werd Wiesje onmisbaar.

 

Later, toen Oma na een beroerte nog meer hulp nodig had, kwam er professionele hulp. Toch kwam er geen eind aan Wiesjes’s zorgcarriere.
Een andere zus van haar was ongehuwd zwanger geraakt en raakte na de bevalling in diepe depressie. Wat moest er van de baby worden?
Het was Wiesje die zich over het kind ontfermde. Ze voedde, verschoonde en knuffelde het kind als was het haar eigen baby. De dreumes was niet meer van haar rokken weg te slaan. Gelukkig woonde de hele familie bij elkaar, zodat iedereen steun had aan de anderen.
Dat was ook nodig omdat het jongetje, eenmaal groter, niet echt meer door Wiesje opgevoed zou kunnen worden. Maar zijn moeder herstelde en nam de taak weer over. Hoe dat voor Wiesje was, weet ik niet.
Misschien bleef ze even zorgeloos als ze altijd geweest was. Mij is haar vriendelijke, onverstoorbare, joviale manier van doen bijgebleven. Wiesje heeft haar taak in dit leven met verve ingevuld.

Tami

0 Reacties

Uw reactie: