‘’ VANDAAL ‘’

‘’ VANDAAL ‘’

De maandelijkse column van Tami.

‘O nee! Wat is er gebeurd?’ Ontsteld keek ik naar de ingetrapte plastic boodschappenkrat achterop mijn driewielfiets. Ik was alleen maar even boeken gaan inleveren bij de bibliotheek op het Wagnerplein, en bij mijn terugkeer trof ik deze ravage aan, mijn groene kratje helemaal vernield.

Ernaast stond een zware motor gestald, een magere man in een leren motorjack zat ertegenaan geleund een bakje kibbeling te eten. Hij keek op bij mijn verschrikte kreet en zei alvast verdedigend: ‘Dat was ik niet hoor!’

Hij keek om zich heen en wees een groepje jongens aan. ‘Dat was hij!’
‘Hee!’ riep hij naar één van de jongens die met de rug naar hem toe stond. De jongen draaide zich om en de man gebaarde met zijn handen van hem naar mij en de fietsbak.
De jongen kwam aangelopen. Hij was goed gekleed, een mooie, dure suede jas bij zijn spijkerbroek. Een – misschien Turkse – toerist, hij sprak Engels. ‘Sorry,’ zei hij, ‘I did it, it was an accident, sorry!’
‘Maar hoe kan dat!’ riep ik, de krat zag eruit alsof er stevig op ingebeukt was. ‘How?’
De jongen deed het voor. ‘I fell, it was an accident.’ Hij was gestruikeld en had zijn val gestuit door tegen mijn krat te douwen.
‘Nou, dat is me ook wat moois,’ mopperde ik, ‘Wat nu? En wat is dat?’ Ik haalde een briefje van twintig euro uit de verbogen krat.
‘Yes, it’s from me,’ zei hij ‘Please take it.’ Voor de schade.
Tja. Het was een oude krat, was die dat waard? Ik zou een nieuwe moeten kopen, maar kostte dat twintig euro? Ik twijfelde. Moest ik het aannemen? Het kon, de jongen stond erop. Maar nee, zoveel kon een nieuwe krat toch niet kosten? Wat kost een krat eigenlijk
In tweestrijd omdat ik een kapotte krat had en het geld niet kon aannemen, maar wel in de verleiding kwam dat toch te doen, gaf ik hem kwaad het biljet vlug terug.
‘Please, take it!’ drong hij aan.
‘No, no!’ weerde ik chagrijnig af.
Toen zei hij in het Engels: ‘Als ik het biljet omwissel voor minder, neemt u het dan aan?’
Verbaasd dat hij mijn dilemma begreep, stemde ik toe: ‘Okee’.
Hij liep het winkelcentrum in om te wisselen. De motorrijder zei: ‘Zo zie je ze niet vaak.’ Ik knikte.


Tami

0 Reacties

Uw reactie: