‘’ HOOLIGAN ‘’

‘’ HOOLIGAN ‘’

De maandelijkse column van Tami.

Tilburg bestond in 2009 tweehonderd jaar. Met Thomas en onze jongste zoon stond ik die avond op de Heuvel om de festiviteiten van nabij mee te maken. Het was druk, maar waar wij stonden, wat achteraf, hadden we nog net zicht op het podium. Het verbaasde me dat er in zo’n mensenmassa, men toch rekening hield met elkaar.

Er waren hier meer oudere mensen. Ieder stond op z’n plekje, geen geduw of voordringen. Thomas nam onze jongste, toen acht jaar oud, af en toe op de rug, zodat hij ook wat kon zien van de optredens.

Een paar jongemannen kwamen erbij, luid pratend, zwaaiend met bierflesjes en zich tussen het publiek dringend. Maar er was nog plaats, het kon nog net, al viel het luidruchtige gezelschap hier tussen de ouderen wel uit de toon.
Onze jongste werd moe, het was al voorbij zijn bedtijd en hij wilde naar huis. Maar wij wilden nog graag de popband Racoon zien, die pas later zou optreden. Intussen buitelden acrobaten boven onze hoofden en slopen gekostumeerde artiesten tussen het publiek, dat compenseerde het voor de jongste vermoeiende wachten.
Eén van de nieuw gearriveerde jongeren, een lange man van halverwege de twintig, had ons gesprek gehoord. Hij sprak onze jongste aan. ‘Racoon, dat is mooi, joh!’ zei hij overtuigend, ‘Goeie band!’
Nu was het gekke dat hij tegen mijn zoon sprak alsof ze gelijken waren, dat wil zeggen: alsof ze allebei acht jaar oud waren. Deze lange jongen, een gespierde volwassen man, maakte met zijn onbehouwen bewegingen een indruk van amper ingehouden kracht. Dat, gecombineerd met een beperkt geestelijk vermogen, wekte bij zijn omgeving de nodige terughoudendheid op. Alsof hij een wandelend explosief  was, een hooligan die gedijde bij menigtes.

 

Zijn vrienden verdwenen, op zoek naar een spannender stek. Even later besloot ook de man een beter plekje te zoeken. Hij schoof naar voren en plaatste zijn brede gestalte pal voor een paar oudere dames. Beleefd, maar tevergeefs, probeerden de dames hem duidelijk te maken dat het zo niet kon. Hij hoorde hen wel aan, maar kon of wilde hen niet begrijpen.
Ook voor mij was er niets meer over, van mijn toch al niet riante uitzicht. De dames kwamen er met de hooligan niet uit, ik besloot een poging te wagen. Met al het lawaai dat er uit de luidsprekers kwam zou hij mij niet horen, dus tikte ik hem zachtjes op de rug.
Hij draaide zich om en omdat hij boven mij uit torende, keek hij vanuit de hoogte op mij neer. Woordenloos glimlachend gebaarde ik dat ik nu niets meer kon zien, tenzij hij weer opzij ging. Tot mijn verbazing stapte hij zwijgend terug, en iedereen had weer vrij zicht. Ook de hooligan zelf; hij stak een paar koppen boven de rest uit.

 

Het was laat geworden voor mijn jongste, maar daar was eindelijk Racoon op het podium. ‘Nog even,’ zeiden wij, ‘Eén liedje en dan gaan we naar huis!’ De melancholieke klanken van ‘Love you more’ werden met de gitaar ingezet en de stem van de zanger klonk dromerig over het volle plein.

                                                                                                Clouds above go sailing by
                                                                                               I found my meaning in this life
                                                                                               clear white is flying in my eyes,
                                                                                                underneath a blue, blue sky

 

Het blauwige schijnsel van de spots gleed over onze gezichten. De mondharmonica klonk smachtend, met langgerekte tonen. Was het of de woorden een rustpunt creëerden middenin het gewoel? We lieten ons meevoeren, zongen en even was elk van ons betoverd, de hooligan getemd, vormde hij met ons een kleine familie van vier, aangetrokken en verbonden door het lied.
Toen was het tijd en tilde Thomas de jongste op. ‘Nu gaan we naar huis.’
De hooligan keek ons na, hij bleef achter met Racoon.


Tami

0 Reacties

Uw reactie: