‘’ HET KOOR ‘’

‘’ HET KOOR ‘’

De maandelijkse column van Tami.

Vlak voor de kist de kerk binnen zal komen, nemen ze allen hun plaats in, vóór en op het podium. Mannen en vrouwen, allen al wat ouder, de meesten stemmig gekleed in grijs en wit, sommigen juist in felle kleuren.

De pianist zet in, de gitarist en de slagwerker volgen. De koordirigent heft de arm. Daar klinken in de kerk hun stemmen, zachte tonen, traag en weemoedig lokkend, een afscheidslied, wiegend als een slaapliedje voor eeuwige rust.

                                                                            Wie kan zeilen zonder wind
                                                                            Roeien zonder spanen
                                                                            Afscheid nemen van zijn vriend
                                                                            Zonder een traan te laten?

                                                                            Ik kan zeilen zonder wind
                                                                            Roeien zonder spanen
                                                                            Maar afscheid nemen van mijn vriend
                                                                            Kan ik niet zonder tranen.


De ogen blijven niet droog, de kist komt binnen, gedragen door zes familieleden, waaronder de zoon, dochter en weduwe van Laurens. Onverwachts ging hij heen, zijn omgeving in shock achterlatend. Nu is de kerk vol met vrienden en familie, zijn kist is getooid met wilde bloemen, hij zal als in een tuin ter ruste worden gelegd.
Het koor waartoe hij ook behoorde, is zichtbaar aangedaan, maar zingt dapper voort, hun laatste eerbewijs aan de verloren vriend.
Er volgen toespraken, gedichten, gebeden, liederen, een diavoorstelling.
Dat Laurens actief was in het theater is duidelijk te merken bij dit afscheid. In het publiek zitten velen uit het kunst- en cultuurveld, waaronder ook vele poppenspelers. Toch zijn er vandaag geen poppen te zien, op het kleine handpopje naast de kist na, stil en treurig in het zwart.
Bloemen, kaarsen en muziek, zonlicht dat door de glas-in-lood ramen valt; er is schoonheid in het afscheid, troost door de poëzie bij het eeuwige raadsel van de dood.

Na een intermezzo met koffie en cola, ontmoetingen en omhelzingen, nog een laatste groet bij de kist. Tussen het geroezemoes door beginnen de assistenten van de uitvaartdienst onopvallend de kaarsen en boeketten weg te dragen.
Dan verzamelen de familieleden zich, glazen en kopjes worden haastig weggezet als de koorleden zich opstellen langs het gangpad. Er klinken een paar trommelslagen en dan barst het gezang los, luid en juichend wordt Laurens uitgeleide gedaan, haast dansend vaarwel gezwaaid.
De kist gaat weer door het gangpad, maar nu naar buiten, waar de wagens al klaar staan. Het koor zingt nu ook zonder dirigent, zelfs zonder elkaar, sommigen zijn gestopt, anderen blijven doorgaan, begeleiden met hun eenzame stemmen de kist naar de auto. Pas als de wagens vertrokken zijn, sterft ook het lied weg.
Hoog is de blauwe hemel en de zon schijnt helder, het verkeer gaat langs op straat. Het leven gaat toch door.

1 Reacties

  1. Jaap Houtman20 04 2017

    Beste Tami,
    Dank voor dit aangrijpend en mooi stukje proza en po√ęzie.

Uw reactie: