‘’ HEMEL EN ANATOMIE ‘’

‘’ HEMEL EN ANATOMIE ‘’

De maandelijkse column van Tami.

In september vierde Museum De Pont haar 25-jarig bestaan. Met Thomas en de Jongste ging ik naar de Open Dag. Het was druk, er was gratis toegang en bovendien was de nieuwste aanwinst van het museum te bewonderen, Sky Mirror.

Buiten op het plein stonden mensen met verwondering te kijken naar het metershoge object. Wolkenlucht weerspiegelde en wisselde voortdurend op de metalen plaat die naar de hemel wees. Een scherf uit het firmament gevallen, een stukje hemel op aarde. De eeuwigdurende en steeds veranderende kosmos was nu binnen handbereik.
Met camera’s en mobieltjes probeerden mensen de schoonheid-weerspiegelende sculptuur vast te leggen, de hemel te vangen. Selfie’s en groepsfoto’s werden bij het kunstwerk gemaakt, een ieder wilde deel zijn van dit bijzondere werk.

 

Binnen in De Pont was een overzichtstentoonstelling met stukken die de afgelopen jaren al eerder tentoon waren gesteld. Oude bekenden, naast werken die ik nog niet had gezien of was vergeten. Sommige werken liep je voorbij omdat ze je niets zeiden, bij andere ging je ervoor zitten. Om meegenomen te worden in de gedachtengang van de kunstenaar, een nieuwe wereld te ontdekken, met ontzag voor diens durf en vakmanschap.
Het mooiste wat ik in het museum zag, hing in een klein kamertje: een foto van een man aan het werk. De man was Adrian Walker en hij was anatomisch tekenaar. Een nuttig beroep, weinig romantisch. Hij maakte anatomische tekeningen voor medische studieboeken en -platen. Artsen, chirurgen, fysiotherapeuten, verpleegkundigen, allen leerden aan het begin van hun loopbaan vanuit dit getekende werk.
De foto was gemaakt door de Canadese kunstenaar Jeff Wall. De fotograaf legde de tekenaar vast tijdens zijn werk in een universitair laboratorium in Canada. We zien Adrian zijn tekening bestuderen aan zijn werktafel. Licht valt door een venster naar binnen. De lichtval en de peinzende houding doen denken aan oude schilderijen, waar doorgaans een schedel bij de denker op tafel lag, om hem en de kijker te herinneren aan de vergankelijkheid. Maar Adrian is niet aan het filosoferen, zijn vlakgom en crayons liggen binnen handbereik, evenals een beker koffie, om scherp te blijven.
Doordat Adrians gezicht enigszins afgewend is, moeten we wel kijken naar wat er nog meer geportretteerd is: op de tafel ligt, op een blad met een nette, groene doek, een menselijke arm. Het is even schrikken, een arm zonder mens eraan, een echte arm die ooit levend was. Nu is die geprepareerd en gemummificeerd en apart van zijn eigenaar.
Maar na de eerste schrik en een betere blik, valt er iets op. Hoe prachtig is deze arm gemaakt, volmaakt om te doen waar hij bij leven voor diende en nog altijd even mooi. Het is het schoonste wat er op de foto te zien is.
Achter Adrian staat een stapel plastic bussen, waarschijnlijk voor andere specimens van het menselijk lichaam. Dit had een heel gore foto kunnen zijn, maar dat is het niet geworden. In plaats daarvan zien we een scène, rijk aan materiaal voor bespiegelingen.

Tami

Foto is van Jeff Wall.

0 Reacties

Uw reactie: