‘’ HALLOWEEN! ‘’

‘’ HALLOWEEN! ‘’

De maandelijkse column van Tami.

Ik was aan het fietsen op het Boedijnpad, alleen. Het was herfstweer. Wanneer ik met mijn kinderen hier fietste, speelden we altijd het spel van de Boedijnen. Ik had verzonnen dat er in de struiken langs de lange weg, een vreemd volk huisde, de Boedijnen. Ze loerden op argeloze reizigers die langs kwamen gefietst.

Over hoe de Boedijnen eruitzagen, verschilden we van mening. Voor mij leken de Boedijnen een beetje op de kaartspel-soldaten uit ‘Alice in Wonderland’. Ze droegen mooie paleisuniformen en waren bewapend met een lange degen.
Mijn jongste daarentegen, vond dat Boedijnen een soort vagebonden waren, haveloos en vuil, met knuppels als wapen.

De Boedijnen konden elk moment uit de struiken tevoorschijn springen en ons aanvallen. Maar als de klok net sloeg, had je geluk want dan verstarden ze. Zo werd menige rit in het licht van de straatlantarens een spannende tocht.

Maar nu was het klaarlichte dag en ik peddelde in mijn eentje voort op de verder verlaten weg. Uit een zijstraat kwam er een wandelaar aan. Een blonde jongeman van een jaar of dertig, een rood winterjack aan en een wollen muts op. Hij zag er heel gewoon uit, maar op de een of andere manier voelde ik iets als een waarschuwing, een onbehaaglijk gevoel bekroop me toen mijn blik langs hem gleed.

Hij kwam de weg op en liep voor me uit. Even later passeerde ik hem. Mijn driewielfiets ging niet snel, en hij stapte flink voort, zodat we geruime tijd vrij dicht op elkaar bleven bewegen, hij achter mij.

Opeens begonnen twee mensen te praten. De een klonk als een oudere man, de ander jonger. Ze spraken over koetjes en kalfjes, maar toch rezen de haren me te berge.

Waar was de tweede man vandaan gekomen? Er was geen andere zijweg meer, er liep maar één man achter me. Ik durfde niet achterom te kijken, noch sneller te gaan fietsen. Wat, als de man die in zich twee personen herbergde, door mijn overduidelijke vlucht geprikkeld werd tot agressie? Hij kon mijn fiets gemakkelijk bespringen, jong en sterk als hij was.

Dus fietste ik verbeten op kalm tempo door, de conversatie achter mij met een half oor verontrust volgend. Intussen spookten allerlei vragen door mijn hoofd: hoe was het mogelijk dat ik twee mensen hoorde? Was er ergens een tweede persoon bijgekomen? Waar dan? Ik voelde mij allerminst veilig en verwachtte elk moment een klap van een gek op mijn achterhoofd.

Uiteindelijk bleek de fiets toch sneller dan de wandelende man te gaan en ik wist de afstand tussen ons te vergroten. Pas toen ik een heel eind vooruit was gefietst en bij de bocht de uitgang van het Boedijnpad naderde, durfde ik achterom te kijken. In de verte zag ik de man in het rode jack lopen. Hij was alleen.

Of het toen Halloween was weet ik niet meer, het was in ieder geval herfst, het begin van de donkere dagen. Wat was er op het Boedijnpad gebeurd? Waarom sprak de man met een onzichtbare kompaan? Of  ….  lag het aan het geheimzinnige Boedijnpad?


Tami

0 Reacties

Uw reactie: